BİZİM ÇOCUKLAR VE AŞK-1
30/10/2007
BİZİM ÇOCUKLAR VE AŞK-1
Bizim çocuklar öteki çocuklar gibi olamadılar, olamıyorlar. Aşka tutununca bırakmamacasına tutunuyorlar. Kim bilir belki de aşktır onlara bırakmamacasına tutunan. Ya da aşk ve bizim çocuklar karşılıklı olarak bırakmamacasına tutunuyorlar birbirlerine. Bu durumu patolojik mi kabul etmek gerekir fizyolojik mi? Neden öteki çocuklar birinin yerine koyabilecekleri bir başkasını bulmakta güçlük çekmezler de bizim çocuklar yeryüzünde yaşayan son kadına âşık olmuşçasına tutunur ona?
Biri gencecik yaşında saç ve sakallarını ağartmış. Diğeri yemekten içmekten kesilmiş. Vücut direnci düşünce tehlikeli bir hastalığın da pençesine düşmüş. Aşkın kendisi tehlikeli bir hastalık mıdır yoksa?
Bizim çocuklar aşkın doğasına uygun olarak yaşıyorlar onu. Öyle ya aşk ışk sözcüğünden türememiş miydi? Işk bir tür sarmaşık değil miydi? Tutunduğu şeye çabucak bağlanan, kısa sürede o şeyin her tarafına yayılan, tutunduğu şeyden beslenen, tutunduğu şeyi zayıflatan, eriten, tüketen bir bitki türü değil miydi? Aşk tıpkı ışk bitkisi gibi tutunuyor bizim çocuklara. Tüm güçlerini kısa sürede emiyor. Saçlarını ağartıp genç yaşta ihtiyarlatıyor onları. Yemekten içmekten kesiyor. Bağışıklık sistemlerini zayıflatıp onları tehlikeli biyolojik hastalıkların pençesine düşürüyor.
Yorum yaz! :: Arkadaşına Gönder!
0 yorum yazılmıştır